خود اين مردم بعد از اينكه اين همه فشار را در سالهاى طولانى ديدند ، كم كم احساس كردند كه بايد اين عمل را انجام بدهند و به حمد اللَّه روحانيون و همين طور خطبا براى بيدار كردن مردم حظّ وافرى داشتند . وقتى يك انقلاب از خود مردم شد اين را نمىشود با يك دسته‌اى ، بلكه با يك لشكرهايى اين را بر هم زد . مىشود كه - فرض كنيد - يك قدرت بزرگ مثل امريكا حمله كند به ايران و ايران را بگيرد ، لكن نمىتواند انقلاب را به هم بزند ، نمىتواند كه اين مردم را رام كند . ما ديديم كه قدرت به آن بزرگى شوروى به افغانستان حمله كرد ، منتهى با يك صورتى كه غير حكومت افغانستان خواسته اين را ، لكن وقتى وارد شد قدرت و قواى او به افغانستان ، فشل شد و الآن به نظر مىرسد كه پشيمانند ، لكن رويشان نمىآيد بگويند . اگر امريكا - فرض كنيد - بيايد ايران را بگيرد ، ابتدا بتواند يك همچه كارى بكند ، نمىتواند در اينجا ادامه پيدا كند ؛ مىتواند كه طيّاره‌هايش را ، جنگنده‌هايش را بفرستد و شهرها را بمباران كنند و اينها ، ولى وقتى آمدند روى زمين ، مردم آنها را با چنگ و دندان از بين مىبرند . اينهايى كه خيال مىكردند كه با يك عده‌اى مىتوانند كه ايران را برگردانند از اين حال ، اينها از باب اينكه نه اسلام را شناخته بودند و نه مردم ايران را و نه اين تحول عظيمى را كه در ايران پيدا شد و شما مىبينيد و همه مىبينيم كه در خوزستان و آنجاهايى كه مركز جنگ و آن همه بساط هست ، مردم چطور مقاوم هستند . مباهات به نمازهاى جمعه مناطق جنگى من وقتى جماعتهاى روز جمعهء بعضى از بلاد خوزستان را ، مثل آبادان و اهواز ، اينها را و دزفول و اينها را مىبينيم واقعاً پيش خودم يك مباهاتى مىكنم كه ما يك همچه جاهايى را داريم . اسلام يك همچه مناطقى را دارد ؛ منطقه‌اى كه هر آنش دارد بمباران مىشود ، جماعتش به آن قدرت ، امام جماعتهايش به آن قدرت صحبت مىكند ، جمعه‌اش به آن طور با عظمت ايجاد مىشود . جمعه‌اى كه در بلاد جنگى ايجاد مىشود غير جمعه‌اى است كه در تهران يا در قم يا در جاهاى ديگر ايجاد مىشود ، آنجا يك